Niesamowita historia!
Wierzę, że sobie wszystko poukładasz, bo masz plan i jesteś zdeterminowany.
Trzymam kciuki za powodzenie tej misji!

Elementami terapii psychicznej jest program pudowy poczucia własnej wartości wg Nathaniela Brandena, odbudowa męskiego pierwiastka wg Roberta Glovera i korzystający ze zdobyczy buddyzmu program „30 Challeges to Enlightement” (wbrew tytułowi nie jest metafizyczny, tylko samodoskonalący). To moje trzy filary.

Teraz o nawykach. Pracuję nad nimi instynktownie, starając się rutyną wypełnić codzienne życie, zapanować nad wciąż uciekającymi w przeszłość myślami, uzyskać wewnętrzną dyscyplinę i poczucie jakiejś sprawczości w moim życiu. Dotychczas ZAWSZE kręcilo się ono postawionej na piedestale kobiety – dziewczyny, żony, ostatniej partnerki. Teraz jestem sam dla siebie pierwszy raz od 14 lat. Z nawyków w ciągu kończącego się półrocza wprowadziłem więc stopniowo:
– poranną ginnastykę (5 rytuałów tybetańskich lub zamiennie 15-minutowy zestaw ćwiczeń ogólnych);
– turbo-spacery (30 minut szybkiego marszu), potem rozwinięte w bieganie, które z czasem zastąpiłem popołudniowymi treningami FBW ze sztangielkami i drążkiem – lub wyjściem na rower. Natomiast na piechotę chodzę do pracy i z powrotem, 30 minut w jedną stronę;
– wyciszające codzienne 20-minutowe medytacje, pozwalają mi wyhamować gonitwy myśli zwykle prowadzące do ataków rozpaczy – coraz lepiej mi to idzie, więc coraz rzadziej zdarza mi się „popłynąć” z emocjami w przeszłość;
– rytuał wdzięczności – każdego ranka wychodzę na balkon dziękując Losowi za cokolwiek: za wolność, za roczne doświadczenie pięknego związku, za słońce, za to że w ogóle wstałem;
– zimne prysznice – co rano, a także po pracy oraz wieczorem po myciu w gorącej wodzie. Zapożyczone z fińśkiej filozofii „sisu”, świetnie budzą, budują silną wolę, a także wyciszają rozdygotane emocje i uruchamiają endorfiny, a wieczorem – o dziwo – pozwalają łatwiej zasnąć i lepiej się śpi;
– rano włączam do słuchania kanał YT Selfmastery lub Pawła Rawskiego, zamiast wcześniej słuchanej muzyki – to też ważna zmiana. To dobra regularna dawka mądrej, budującej wiedzy psychologicznej;
– przestawiłem się na cały 2020 rok z czytania beletrystyki na literaturę psychologiczną pod kątem moich traum dziecięcych, lęku separacyjnego, syndromu DDRR i „parentified child”, deficytu męskości (m. in. Masłowski, Starowicz i wiele innych), nadmiernego przywiązania, samooceny i tak dalej;
– nawyk nie regularny ale interwencyjny: w kilka (6-8) tygodni nawyk krótkiego ostrego treningu HIIT zastąpił u mnie kompulsywną masturbację, z czego jestem bardzo dumny.

To chyba tyle.

W najbliższej przyszłości chciałbym, na tej samej zasadzie co ostatni przykład, krótkimi medytacjami zastąpić nałóg palenia. W dalszej kolejce czeka regularna praca w domu (dorabiam do pensji, pracuję w kulturze, płacę alimenty i cienko mam z kasą, więc dorabiam), bo na razie odbywa się to zbyt „z doskoku”.

Reasumując – nawyki są dla mnie absolutnym szkieletem w odbudowie psychicznej po tym wszystkim, ale też kotwicą w jakiej takiej stabilności psychicznej – w pół roku po katastrofie mogę powiedzieć, że zaczynam powoli łapać pion. Powyższy fascynujący wywiad uporządkował mi wiele wątków w których działam „na czuja”, podsunął parę nowych świetnych pomysłów (wieczorna mata, mycie zębów z przysiadami, stanie na jednej nodze). Nie ukrywam, że książka p. Michałowskiego byłaby dla mnie wielką pomocą merytoryczną w dalszym ogarnięciu siebie. Takie pozycje to mój oręż w walce z własną słabością, bezwładem, emocjami, w walce o zdrowie psychiczne. To cholernie trudne zmaganie, ale powtarzam sobie za moim mentalnym ojcem Josifem Brodskim – „pozwalam strunom głosowym na wszystkie dźwięki prócz wycia”. O dobrostanie na razie trudno mówić, ale najgorsze chyba za mną. Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za wspaniały materiał.

No tak. Sam chyba też mówiłem już o tym u siebie…
Cytat bardzo prawdziwie oddaje kwestie nawyków.

Powodzenia!