To niesamowite co napisałeś!
Faktycznie warto uczyć się od dzieci i wyzbywać się trosk, które hamują nasz rozwój, nasze relacje i powodują, że często cofamy się, zamiast przeć do przodu.

Niemniej jednak chciałbym odpowiedzieć na zadanie z podcastu. Moim zdaniem od dzieci w piaskownicy można bardzo wiele się nauczyć:

1. dystansu do siebie – pamiętam jak Łukasz miał 3 lata i podczas koncertu jako pierwszy wyszedł na plac i nie zwracając na innych zaczął tańczyć, małe dzieci nie przejmują się co powiedzą inni – tego możemy się nauczyć do wystąpień publicznych,
2. kreatywności – dzieci jak coś narysują widzą wszystko, raz na tym samym rysunku jest samolot, po chwili smok, a innym razem to tata:), za każdym razem dzieci na tą samą sprawę potrafią spojrzeć z innej strony – przyda nam się to podczas rozwiązywania różnych projektów biznesowych,
3. tego, że nie ważne jaki jest drugi człowiek, dzieci potrafią bawić się ze wszystkimi, nie ważne czy kolega/koleżanka jest gruba czy chuda, mała czy duża, biedna czy bogata, nie ważne jest dla nich wygląd zewnętrzny czy status społeczny
4. dzieci bardzo szybko nawiązują kontakty w piaskownicy, my dorośli często boimy się odezwać do nieznajomej osoby
5. cierpliwości, dzieci często trzeba wielokrotnie prosić o wykonanie danej rzeczy
6. życia chwilą – dzieci nie patrzą w przyszłość, nie żyją przeszłością, często dorosłych powstrzymuje to do „działania”

Tych i wielu innych rzeczy jesteśmy się w stanie nauczyć od dzieci w piaskownicy. Co ciekawe my wszyscy kiedyś byliśmy dziećmi i o tym wszystkim zapomnieliśmy.

Też mam podobne obserwacje i myślę, że to trafna uwaga, żeby rzeczy się działy, to mówić na głos, dawać informację, uwagi, spostrzeżenia. To trudne.